Sinds vandaag ligt het boek Brief aan de paus van Mark Vangheluwe in de boekhandel. Mark Vangheluwe (1968) besloot na jaren misbruik door zijn ‘nonkel bisschop’ het gevecht aan te gaan en het zwijgen te doorbreken.

‘Ik moet je iets vertellen, maar onmacht en vooral schaamte houden me tegen.
Ook twijfel en angst spelen me parten.
Het is alsof ik nu pas bezit krijg over een stuk van mijn herinneringen en dit met jou wil delen.
Vreemd na zoveel jaren.’

In 2010 ontketende Mark Vangheluwe met de bekendmaking van een van de grootste schandalen binnen de Rooms-Katholieke kerk een mediastorm die wereldwijd de pers haalde.

Ondertussen leidt hij met zijn gezin een rustig bestaan, maar schaamte en angst blijven hem parten spelen.

Tot het moment dat hij tot inzicht komt dat hij over zijn eigen leven kan beslissen, en daarvoor de woorden vindt: een brief aan de paus.

In Ter Zake werd het boek voorgesteld en werden heel wat fragmenten voorgelezen. Dat kan je hier bekijken.

“Ik kan het niet laten te herhalen en doe het toch nog eens: de bisschop heeft me gebruikt voor zijn eigen genot. Uw dienaar, uw ondergeschikte, want volgens mijn bronnen staat hij nog steeds op de ledenlijst van het instituut ingeschreven als bisschop en ontvangt daarvoor een riant loon. Weliswaar niet meer als bisschop van een bisdom, maar eerder als ongestrafte koning van het verborgene, ondergedoken in een of ander klooster bij soortgenoten in het buitenland, als God in Frankrijk. Wees eens eerlijk, lieve paus, het instituut waarover jij nu de leiding hebt, heeft weinig tegen hem ondernomen.” – Mark Vangheluwe

Peter Adriaenssens, jeugdpsychiater én vertrouwenspersoon van Mark Vangheluwe, getuigt in De wereld vandaag op Radio 1 over het verhaal. “Het blijft een man die leeft tussen schaamte en het recht op fier zijn. Wat hij en zijn vrouw fantastisch doen, is een muur vormen tussen het verleden en de toekomst voor hun kinderen. Maar dat neemt niet weg dat in zijn lijf nog altijd die miserie woedt. Wat heeft hij gekregen van ons? Hij heeft zijn verhaal gedaan, maar dat heeft niet belet dat de bisschop een klein jaar later in een interview sprak over een “relatietje”. Na al die miserie, na al de verhalen zegt hij opnieuw dat het geen daderschap is, maar een variant van liefde.”

Hij benadrukt dat Vangheluwe jarenlang geworsteld heeft met de vraag of hij zijn verhaal zou uitschrijven. “Enerzijds heeft hij zijn verantwoordelijkheid naar zijn gezin, maar anderzijds moet de waarheid bewaard blijven. Door te schrijven probeert hij terug meester te worden over zijn lijf. In dit boek toont hij dat hij onderweg is om terug meester over zijn eigen leven te zijn. Dat is een belangrijke stap naar genezing. Het is zelfs een hint naar het onderwijs om kinderen te laten schrijven over hun emoties. Al schrijvende schrijven we niet alleen iets van ons af, maar ontdekken we ook verbanden.”

Hij roept jongeren ook op om zoveel mogelijk te schrijven over hun emoties.

In het boek wordt Adriaenssens ook uitgebreid bedankt. “De professor was de enige die te vertrouwen leek en dat vertrouwen heeft hij nooit geschonden.”

Het fragment met Peter Adriaenssens in Ter Zake bekijk je hier.

In De Morgen kan je een aantal citaten uit het boek nalezen.

“Beschamend voor hem leek het blijkbaar niet, hij genoot ervan. Bij mij gaat die schaamte en walging echter nooit meer weg. Het herhaalde zich jaren aan een stuk, zonder onderbreking, ongestoord, want niemand die er iets van zei en niemand die hem tegenhield of iets opmerkte. Elke keer opnieuw. Altijd voort. Tot in de eeuwigheid. Amen.”

Wil je reageren op dit boek of wil je iets kwijt over dit thema? Dat kan via briefaandepaus@wpg.be 

Lees méér van WPG