Pure romantiek of onversneden geldklopperij? Over het vieren van Valentijn bestaan vele meningen. Wat wel een feit is: even stilstaan bij de liefde kan nooit kwaad. Wij vroegen aan verscheidene van onze auteurs hoe zij kijken naar een feestdag als Valentijn. Dat leverde behoorlijk uiteenlopende visies op. We laten je graag meegenieten in aanloop naar 14 februari. Vandaag: auteur en improvisatieactrice Katrijn Van Bouwel.

Faalentijn

Ik was een jaar of dertien en ik zat in een Katholieke meisjesschool. Ik kende minder jongens dan Latijnse naamvallen. Toch brak ik me het hoofd vaker over de liefde dan over de verbuiging van amor. In het weekend luisterde ik via de gebrekkige verbinding van mijn wekkerradio naar ‘De Geloof, Hoop en Liefde’-show. Daar werden brieven voorgelezen van zij-die-verlangden. Naar hun geliefde, of naar een vreemde, die ze op de bus, straat of in hun dromen zagen. Gespannen luisterde ik naar de teksten. Zou iemand mij gezien hebben, en in één oogopslag beseffen dat ik het was, en altijd zou zijn? Leek die beschrijving van dat éne meisje niet een beetje op mij? Ik wou het liefst gevonden worden, om me dan te verliezen. Maar ik bleef liggen bij de verloren voorwerpen en vond vooral mezelf stom.

Passie leek achter elke hoek te loeren, als een oranje naaktslak waar je in de herfst altijd op trapt.

Op valentijn breidde mijn hoop zich uit naar andere domeinen dan de radio. Passie leek achter elke hoek te loeren, als een oranje naaktslak waar je in de herfst altijd op trapt. Ik moest op mijn hoede zijn, en op mijn paasbest. Zou ik de liefde worden verklaard door een nobele onbekende – die mij zou willen leren kennen, ook in Bijbelse zin? Ik hoopte op rozen onder mijn bagagedrager, gedichten in krijt op de weg naar school en tijdens de chemieles keek ik reikhalzend uit het raam, zodat ik die zeppelin met liefdesverklaring niet zou missen. Zelfs ’s avonds laat in bed, verwachtte ik ergens dat het tikken op de ruit geen tak maar een smachtende Romeo zou zijn. 14 februari leek verdacht veel op 1 april.

Tenslotte is weinig zo romantisch als een paar dagen later samen in de zetel hartjeschocolade aan 50% korting eten.

Omdat de ironie mij het allerliefste ziet van iedereen, is mijn volwassen leven niet veel beter. Ik val voor en in de armen van romantische geliefden, die evenwel niet aan Valentijn doen. En eigenlijk vind ik het wel goed zo. Het bleek dat ik ook geen zin had in extra gedoe, en dat ik liever impulsief dingen bedacht, dan te beantwoorden aan de grillen van een verwachtingspatroon. Al is valentijn wel altijd aanleiding tot enkele prachtige koppelmomenten. Tenslotte is weinig zo romantisch als een paar dagen later samen in de zetel hartjeschocolade aan 50% korting eten. Al kijk ik stiekem extra naar de wolken, op 14 februari – zo’n zeppelin… het zou toch cool zijn.

Lees méér van WPG