Een verdwijnend boerenbestaan, een koloniaal en schuldbeladen verleden en in het menselijk hart een rusteloos verlangen naar het onbekende. De jonge Remi, voorbestemd om zijn vader als boer op te volgen, wordt achtervolgd door ontembare dromen en stemmen. Zijn oom fluistert hem vreemde, hevig beroerende verhalen in over de oorlog, over een geest en over een zwarte soldaat. De mensengenezer is een stilistisch fonkelend boek dat een rijke en complexe geschiedenis en cultuur evoceert. Vanaf donderdag 6 april in de boekhandel.

De mensengenezer ademt een bijzondere sfeer. En daar laten we je met deze foto’s graag kennis mee maken.

a

#1. “Buiten wapperden de beddenlakens, aangeblazen door de nachtwind. De geest. In het wasgoed fluistert de geest, dacht ik. De adem van dode soldaten, had nonkel Marcel dat genoemd. Als je ’s avonds langsheen de akkers liep, stond er ineens die onwaarschijnlijke toren van dansende muggen boven je hoofd. Dondervliegjes die je plots aanvielen. Zwermen van spreeuwen en flikflakkende kieviten die nerveuze tekeningen maakten in de lucht. “

 

c

#2. “Ik wilde daarom steeds meer over Remi weten, en vriendelijk toonde hij mij op de landkaart zijn geboortedorp. Hij wees de landsgrens aan met Frankrijk. Al snel gaf hij mij coördinaten door van mensen van de Westhoek, van vroeger. Elke week kwam ik bij hem terug, vooral omdat ik niet kon vatten hoe een achttienjarige zulk een grote beslissing zou nemen.”

 

b

#3. “Ik kon zijn gedachten al lang niet meer volgen. ‘Het gaat eenvoudig over stemmen,’ zei Remi. ‘Hoe reeds in de moederschoot stemmen worden ingeprent en weggeschreven in het kinderlichaam.’ “

 

 

d

#4. “Het waren woorden, soms halve zinnetjes. Uiterst compact, in de vorm van ineengekrompen, botachtige zinsneden die mij binnenvielen of zelfs aanvielen. Fluisterend zei ik ineens: ‘Mensen genezen.’ Ik kuchte beschaamd. Ik wist zelf niet waarom ik dat gezegd had. Ik antwoordde: ‘Het is al goed, ik zal het doen.’ “

 

 

g

#5. “Er lag daar een boek, Les sociétés secrètes chez les Bayaka, van de jezuïet Michel Plancquaert. De titel intrigeerde me, maar het leek me indiscreet hem te vragen of ik het zelf mocht inkijken. Snel legde Maurice het ongeïnteresseerd opzij.”

 

 

IMG_6566

#6. “Dagenlang reed ik rond in de Westhoek. Wattenwolken wierpen grijze, schilderachtige schaduwen op de akkers. Soms dacht ik zelfs dat ik de kleine Remi zag fietsen op een landweg. Of een oudere man schilderde zijn schuur met gitzwarte carbolineum, en het jongetje naast hem leek op Remi.”

 

Lees méér van WPG